List Kaśki „Kowarskiej” na liście dyskusyjnej Wolę być  na www.lists.most.org.pl

Czytałam "Na przełaj" dość regularnie, choćby z tego powodu, że byłam  harcerzem, ale też dlatego, że było o fajnej muzyce i trochę ciekawych tekstów. Czytałam wtedy b. dużo i uchodziłam za trochę dziwne, znarwicowane nieco dziecię, które chadzało własnymi ścieżkami. Zawsze pożerałam słowo drukowane, co zostało mi do dziś, bo jest to jeden z elementów mojego zawodu. W „Na przełaj” natrafiłam na tekst/manifest Ewci o Wole Być, który podziałał jak niesamowity detonator. Wyrażał dokładnie to, co czułam. Była jakaś późna, zadeszczona jesień, a ja napisałam, że  strasznie wkurza mnie, że ludzie tak zanieczyszczają środowisko i nic z tym  nie robić. A ja chciałam coś z tym zrobić, coś zmienić. Chodziło m.in. o Celwiskozę w Jeleniej Górze, która skutecznie truła cala Kotlinę 
Jeleniogórską (siarkowodór było czuć wszędzie). Napisałam, ale nie za bardzo spodziewając się odpowiedzi. Dopiero w samą wigilię Bożego Narodzenia zjawił się prezent - odpowiedź, że redakcja zaprasza na zimowisko do... Kowar i to do mojego liceum (mieszczącego się naprzeciw mojego bloku)! 

Nie mogłam uwierzyć, że to prawda. A jednak! W lutym przyjechało jakieś  50 osób. Rozgościliśmy się w dwóch klasach - matematycznej (miejsce  moich katuszy związanych z niezrozumiałą dla mnie matematyką i  prześladującą nauczycielką) oraz w polonistycznej. Okna w szkole pamiętały czasy Gomółki, więc panujący wówczas siarczysty mróz ział ze szpar wprost na nasze harcerskie łóżka („kanadyjki”). Rozlokowaliśmy się na pierwszym 
piętrze, a na parterze było zimowisko harcerskie z Warszawy. Tak jak  potem we Fromborku, harcerze nie mogli się nadziwić jak możemy być tak  „niezorganizowani”, bez apeli, odpraw, wyjścia na posiłki kolumną i takich tam... Wtedy od czasu do czasu dołączał do nas Edi, który był  uczestnikiem tamtego zimowiska.

Na początku zszokowało mnie, że nie było właściwie żadnych formalności,  że wszyscy od razu bardzo ciepło się do siebie odnosili, nawet gdy się  nie znali. Osoby już znane, które właśnie przyjechały były witane  dzikim piskiem i ściskiem:) Moją skromną i nieco wystraszoną na początku  osobę przyjęto wprawdzie bez ścisków, ale potraktowano tak, jakby znano  mnie od stu lat. Na dodatek od razu w dyskusjach pojawił się temat wtedy 
dla mnie bardzo ważny -  szkoły i prześladowanych za inność uczniów. Każdy, kto pamięta tę dyskusję wie, że wtedy szeroką rzeką wylały się  wszystkie żale i problemy, jakie mieliśmy w szkole. Że głupi nauczyciele,  że tłamszona jest wszelka indywidualność, że system edukacji jest  starożytny itd. To tam narodził się pomysł stworzenia alternatywnej, zielonej szkoły, która by rozwijała, a nie prześladowała ludzi. Najbardziej  gorącym dyskutantem był Dziki - pomysłodawca i wielki entuzjasta tej idei (potem został zresztą nauczycielem fizyki) i chyba Finka.

Po tej dyskusji przekonałam się, że nie jestem sama i takich ja jest więcej. Że nie jest dla nich ważne tylko to co się dzieje w nich, ale  również to, co na zewnštrz. Okazało się, że sprawa ekologii jest tylko początkiem, a tak naprawdę dyskutujemy o wszystkim, np. o ideałach,  zakładach wydobywczych uranu w Kowarach R-1, o zwierzakach, o przyjaźni, o 
wegetarianizmie, o wychowywaniu dzieci itd. Podczas jednej z nich, w  nocy, usytuowani w korytarzyku pod gabinetem chemicznym (była Dino, Eryk,  Piotr, Dziki, Szotu i chyba Kasia Nietupska i ktoś jeszcze, ale nie  pamiętam), prawie do świtu dyskutowaliśmy o uczuciach, „pogiętych”  rodzinach, związkach. Zdałam sobie nagle sprawę, że w mojej rodzinie o tym się w ogóle nie mówiło. Okazało się, że inni mają tak samo -  żyli w  „lodówkach  emocjonalnych”. Nasi rodzice nie przytulali się do siebie, ani do nas, nie rozmawiali ze sobą, a my wręcz rozpaczliwie zaczęliśmy te braki  nadrabiać. Tam pierwszy raz przełamałam swój strach przed bliskością. I  od razu ucinam domysły starszych uczestników WB:) Nie chodzi mi o mój związek z Piotrem, ale o to, że pierwszy raz tak szczerze rozmawiałam na te tematy, że tak mocno czuliśmy ważność tej rozmowy, że ktoś przed  chwilą zupełnie obcy potrafił zrozumieć i przytulać.
 
Nocne dyskusje przy świecach -  prowadzone również w sali gimnastycznej  i różnych zakamarkach szkoły, gdzie można było stworzyć ciepły  (dosłownie i w przenośni) klimat, powodowały że spaliśmy po kilka godzin, ale nie przeszkadzało nam to. Chodziliśmy jak nakręceni, ciągle chcieliśmy  coś razem robić. Przez prawie dwa tygodnie zimowiska byłam w domu  (chociaż miałam do niego 100 metrów) może ze trzy-cztery razy. I tylko po to żeby się wykąpać. 

Jeśli nie dyskutowaliśmy z jakimś gościem, to robiliśmy zimowe  eskapady. Wtedy zapoczątkowaliśmy to, co później było kontynuowane podczas  marszu czystych szalików;) Stanęliśmy w ogonku przed kioskiem nieopodal  szkoły i każdy osobno kupował „Na przełaj”. Wykupiliśmy cały nakład, a przechodzący ludzie myśleli, że „coś rzucili na kiosk”.  Mieliśmy z tego  niezłą zabawę. 

Innym sposobem spędzania czasu było tańczenie kadryla, którego uczył  wszystkich chętnych i z dobrą kondycją Szotu. Zabawa grożąca niezłym  pokopaniem kostek szokowała panie sprzątaczki i gosci, ale była świetna na  rozgrzanie się. 

Ważnym elementem rozgrzewającym była muzyka -  ta puszczana z kaset z magnetofonu typu Kasprzak (T. Love, Sedes, jakieś punkowe kawałki), albo  gitara i oczywiście Stachura. Wtedy też pierwszy raz zaśpiewałam  „Kwiatka”. Grałam wtedy na czymś, co było świetne na podpałkę do kominka, a  nie do grania, ale co tam... Liczyło się to, że razem siedzieliśmy i 
śpiewaliśmy. 

Dużym wydarzeniem była wizyta Jerzego Szmajdzińskiego i Jerzego  Jaskierni (zwanego pieszczotliwie przez Ewę Żychlińską JJ czyli „Dżej Dżej”). Występowali chyba jako przedstawiciele ZSMP. Nie miało to znaczenia, bo i tak byli dla nas przedstawicielami władzy (lub jak żartowaliśmy „wadzy”. Gdy zobaczyli warunki w jakich przebywamy, zaproponowali nam „pomoc i współpracę”. Obiecali, że będziemy mogli się spotykać w świetnych 
warunkach w ośrodkach ZSMP, że dadzą nam pieniądze na obozy i wreszcie będziemy mogli porządnie działać itd. Słowem: będziemy pławić się w  luksusie pod skrzydłami ‘ukochanej’ władzy. Oczywiście natychmiast  propozycję odrzuciliśmy, co wywołało niepomierne zdziwienie. Na dodatek panowie nie byli chyba przygotowani na to, że taka banda nastolatów i  dziwaków będzie zadawać trudne pytania, nie tylko na temat ochrony środowiska (m.in. Celwiskoza właśnie), ale w ogóle nt. całego chorego systemu. 

Wtedy powstał powtarzany wielokrotnie tekst autorstwa Sławka Ślubowskiego  „to jest straszne, panie pośle”. Sławek opisywał kontrolę jakości  będącą fikcją w zakładach meblarskich, w których pracował.  Szanowni goście szybko zmyli się po dyskusji i więcej propozycji nie składali, a my mieliśmy poczucie zwycięstwa nad twardogłowymi i tego, że 
może ta dyskusja da im coś do myślenia (dziś myślę o naiwności), ale co tam...).

Na koniec zimowiska zrobiliśmy stół ekologiczny i ekoparty. Wtedy  zobaczyłam czym jest zdrowa żywność, odkryłam soczewicę, soję itp., a parę  lat potem stałam się wegetem (jestem zreszta do dziś). Zaprosiliśmy  wtedy naszych sąsiadów harcerzy i ważnych ludzi z Kowar, m.in. nauczycieli.  To spowodowało, że do końca mojej edukacji w liceum uchodziłam za 
jakiegoś dziwnego cósia (to słówko Szota). Dlatego jedni nauczyciele mnie  wspierali (moja cudna wychowawczyni Grażyna Stanisławiszyn), a inni  jeszcze bardziej gnębili (pomijam...). Od tego czasu zaczęłam słuchać innej, zbuntowanej muzyki (alternatywa, punk itp.), nosić glany, potem w  klasie maturalnej miałam przez chwilę dready, ale p. dyrektor powiedział, że maturzystka nie będzie tak zdawać matury i musiałam rozplątać i  częściowo je ściąć.

Po tym zimowisku byłam już zupełnie kimś innym, bo znalazłam ludzi, którzy mnie rozumieli i akceptowali. Którym oprócz wygłupów chciało się  samodzielnie myśleć i coś robić. Gdy tylko była okazja wyjeżdżałam/uciekałam z Kowar na różne wolębyćkowe imprezy, co „ładowało akumulatory”. 

Przypomina mi się Sylwester 1986/7 w Warszawie u Ediego. Dyskutowaliśmy  ze sobą zażarcie przez ponad dobę (zwłaszcza Finka i Dziki). Potem  jeszcze wracałam do domu pociągiem i też dyskutowałam - już nie pamiętam z  kim, chyba z Dino i kimś jeszcze, może Dziki, Gucia... W sumie nie  spałam non stop prawie 48 godzin, czym ustanowiłam swój rekord życiowy.Wtedy uważałam, że w Kowarach nic się nie da zrobić i że trzeba stamtąd 
jak najszybciej uciekać. Dziś zmieniłam zdanie i społecznie działam na  rzecz lokalnej społeczności mimo że mieszkam we Wrocławiu. Odgrzebuję fascynujące stare niemiecko-czesko-polskie tradycje i historię  tamtejszych ziem. Oprócz tego stałam się doktorem (ale nie leczę;)), wykładam komunikowanie społeczne, międzynarodowe i polityczne, co niewątpliwie jest efektem wolębyćkowych dyskusji i spotkań. 
I to by było na tyle...

Kowarska

Wrocaław, 20 kwietnia 2007